Nowa Honda Prelude skradła moje serce. Choć doskonale wiem, czego jej brakuje. Test samochodu

Na to auto wielu miłośników czekało bardzo mocno. I rozumiem ich rozczarowanie, gdy okazało się, że Honda Prelude będzie coupe, ale hybrydowym, z automatyczną skrzynią. Ale pojeździłem nią trochę i uważam, że to jeden z najfajniejszych samochodów dla kierowcy na rynku. Oczywiście licząc te, które nadają się do jazdy na co dzień.

Honda Prelude wygląda obłędnie w błękicie

Owszem. Pierwszy zarzut do auta jest taki, że do wyboru są cztery kolory. Ale w tym błękicie, z czarnymi detalami (zmieniłbym tylko felgi na srebrne) wygląda rewelacyjnie. Japończykom udało się narysować naprawdę zgrabne coupe, które wykorzystuje płytę Civica. A jednocześnie jest to samochód zupełnie odmienny wizualnie.

Na zewnątrz, bo w środku są niemal identyczne. Ale to nie zarzut. Fotele są genialne, a wszystkie przełączniki pod ręką. Jest ich sporo, a mały ekran nie dekoncentruje w trakcie jazdy. W przeciwieństwie do systemu ISA, który da się wyciszyć tylko wraz z wyłączeniem całego systemu rozpoznawania znaków. Na szczęście nie pika bardzo irytująco.

Ale w Hondzie siedzi się wygodnie, ma się świetny przegląd otoczenia, a wysokość jazdy może nie jest idealna, ale za to nie wymaga gimnastyki, aby wysiąść i wsiąść do auta.

Do tego Prelude ma drzwi bez ramek, niebiesko-białą tapicerkę, wygodną kierownicę, a za nią aluminiowe (!) łopatki zmiany biegów. Albo regulacji rekuperacji.

Tylko nie dajcie sobie wmówić, że to auto czteroosobowe. Z tyłu zmieszczą się dwie osoby o wzroście 150-160 cm maksymalnie, bo inaczej tylna szyba opierać im się będzie na głowie.

Za to na wyjazd we dwójkę? Świetne auto, ze sporym bagażnikiem.

I całkiem wygodne. Bo Prelude jest dość komfortowa. Pewnie i miękko wybiera nierówności, dając jednocześnie dobre czucie tego, co dzieje się z autem. Manewrowanie? Zero problemów, choć auto ma kształt coupe i tylko zwykłą kamerę cofania.

Na trasie należy tylko wziąć pod uwagę, że niestety jest to auto głośne. Dźwięki powietrza, opon i kamyczków odbijających się od podłoża są bardzo wyraźne. To chyba zresztą największa wada usportowionej Hondy.

Hybryda i sport? Nie do końca, ale owszem

184-konny silnik potraktowany jest przez hejterów jako za słaby do "sportowej" Prelude. Owszem, auto jest zastanawiająco wolniejsze od Civica z tym samym napędem. Ale... nie jest wolne. Jest w sam raz, żeby dynamicznie pojechać w trasie i wygodnie w mieście.

Przypominam, że bazowe odmiany starszych generacji Prelude również nie miały za wiele mocy. W ostatniej generacji gros aut sprzedało się z zaledwie 136-konnym silnikiem.

Potraktujcie to auto jako coupe. Nie jako auto sportowe. Chociaż...; ale o tym za chwilę.

Hybrydowa Prelude, choć ma idiotycznie mały bak (40 litrów) to jednak zadowala się na co dzień zupełnie niesportowymi ilościami paliwa. 4 - 6 l/100 km w mieście i między 5,5, a 8 l/100 km na trasie? Tak to można jeździć. Płynnie, wygodnie, a kiedy trzeba to szybko.

A kiedy trzeba?

Magia japońskiego zawieszenia

Wiecie co. I większość tych rzeczy (poza wyglądem) możecie znaleźć też w Civicu. Ale Honda Prelude ma absolutnie fantastycznie zestrojone zawieszenie i "współczynnik komfortu do radości".

Chodzi o to, że układ kierowniczy pracuje bardzo naturalnie i daje sporo informacji. Jest precyzyjny i współpracuje z zawieszeniem, które wykorzystuje elementy z Civica Type R. I jest dość krótki, bo ma zaledwie 2,1 obrotu między maksymalnymi punktami skrętu.

W efekcie Prelude ma z jednej strony bardzo duże pokłady neutralności, pozwalające na przejeżdżanie zakrętów bardzo szybko, podczas gdy kontrola trakcji nawet nie zamierza się budzić. Samochód wkleja się, trzyma kurs i jest niesamowicie przewidywalny, jednocześnie nie będąc sztywną taczką. Idzie za ręką, idzie neutralnie i powodując uśmiech na twarzy. Przypomina mi trochę, w odpowiedniej skali, starego Focusa RS, który przy przednim napędzie zachowywał się bardzo neutralnie nawet przy wysokich prędkościach w łuku.

A z odjęcia gazu... leci bokiem. Albo przy dohamowaniu lewą nogą w szybkim łuku. Tu naprawdę jest zrobiona genialna inżynieria, która pozwala na świetne kontrolowanie auta.

A jeśli boicie się współpracy z napędem hybrydowym, który nie nadąża za zawieszeniem, to przełączcie auto w tryb Sport, i naciśnijcie przycisk "S+". To słynny już system symulujący biegi w przekładni o pojedynczym ustawieniu.

Czy to gadżet? I tak, i nie. Czy jest niezbędny? I tak, i nie. Z jednej strony, to wciąż symulacja. Z drugiej, redukcje łopatkami idą błyskawicznie niczym w PDK w Porsche, a spalinowy silnik będący generatorem mocy jest utrzymywany cały czas w wysokiej partii obrotów. W efekcie pod prawą nogą zawsze macie napęd złożony z obydwu jednostek i pełną moc.

Nie spodziewałem się, że działa to tak dobrze.

W ogóle mam wrażenie, że w Hondzie wszystko działało dobrze, albo prawie dobrze. Od multimediów, przez sterowanie, aż po każdy aspekt układu jezdnego. Aż chciałoby się pojechać w jakąś podróż typu grand tour.

Tak, cena jest bolesna

Niestety, ten samochód kosztuje ok. 225 tysięcy złotych. I z jednej strony, to nie jest dramatyczna cena, przy niedoborze coupe na rynku i obecnych cenach samochodów. Z drugiej strony, od topowego Civica jest droższy o ponad 40 000 zł. A to sporo. Gdyby Honda wyceniła Prelude na 199 900 zł, byłoby znacznie przyjemniej.

Najlepiej, że ten model w zasadzie nie ma już konkurencji. Toyota szykuje się do premiery Celiki, ale prawdopodobnie będzie to auto o zupełnie innych parametrach. Mazda MX-5 pozostała tylko z miękkim dachem i znacznie słabszym silnikiem. Swoich coupe nie ma już Volkswagen, Ford (Mustang to inna bajka) i żadna konkurencja.

Wiem, czego Prelude brakuje

Wiele głosów w internecie mówi o tym, że ten samochód powinien zostać zbudowany w oparciu o Civica Type R. Z ręczną skrzynią biegów, dwulitrowym silnikiem turbo i całą masą innych dodatków.

I... oni mają rację. Tyle, że Prelude "Type R" powinna być drugą odmianą, oprócz tej. Zwykła zdecydowanie daje radę i przynosi mnóstwo radości. Ale w pełni benzynowa, z manualem, byłaby gratką dla purystów.

Ale mam wrażenie, że miotająca się ostatnio Honda nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa, także w tej kwestii.

Honda Prelude - moja opinia i podsumowanie testu

Dawno żaden samochód nie sprawił mi tyle frajdy. Z tego, jak wygląda, z tego, jak genialnie jeździ, i z tego jak bardzo mało wyrzeczeń wymaga. Nie jest bez wad. Jest głośna, ma mały bak, a ISA piszczy, a do tego kosztuje sporo i jest nieco wolniejsza od Civica.

I wiecie co... nie ma samochodów, które nie mają wad. Ale Honda Prelude to jeden z niewielu w ostatnich latach samochodów, za którymi się oglądałem, po zostawieniu go na parkingu. Czapki z głów, Panowie Inżynierowie i Styliści Hondy.