Problem Mercedesa Klasy S. Wersja po liftingu ma wspaniały silnik, ale nie potrafi rzucić na kolana
Mercedes Klasy S, zwłaszcza z nowym silnikiem V8 pod maską, ma wszystkie zadatki na niemal idealną limuzynę. W praktyce jednak po tygodniu spędzonym z tym samochodem w mojej głowie pojawiło się dużo wątpliwości i uwag. Czy model, który przez lata był legendą segmentu luksusowych limuzyn, pędzi aktualnie ślepą uliczką?
Tak jak auta kompaktowe przez lata określało się „segmentem Golfa”, tak limuzyny nazywano „segmentem Klasy S”. Przez dekady Mercedes wyznaczał standardy luksusu i jakości, za którymi inne marki goniły w swoim własnym tempie. Kolejne wcielenia „eski”, aż do modelu W140, były wzorcem. Przy W220 pojawiły się nowe technologie, ale i nieszczęsna rdza, która stała się rysą na wizerunku marki ze Stuttgartu. Model W221 zatarł jednak ten niesmak, a W222, pomimo pewnych wad, miało wiele ciekawych cech i było niemal wzorcem. I tak oto docieramy do problematycznego modelu W223, który to niedawno przeszedł pierwszy duży lifting. Mercedes Klasy S w wersji S580, który trafił w moje ręce, według Niemców jest dalej wzorem w segmencie. Ja mam jednak mieszane uczucia.
Powodów jest naprawdę wiele i postaram się poruszyć te najważniejsze. Mogę jednak śmiało napisać, że Mercedes wciąż potrafi zaskoczyć bardzo pozytywnie, ale miejscami serwuje wyjątkowo duże rozczarowanie. A w takim modelu nie powinniśmy spotykać się z takimi skrajnościami.
Mercedes twierdzi, że model W223 po liftingu to w praktyce „w 50 procentach nowy model”. Czyżby?
Zmian jest tutaj naprawdę dużo, a te wizualne są jedynie płaszczem dla całego festiwalu modyfikacji. Wynikają one z wielu czynników – a wszystko sprowadza się w zasadzie do jednej kwestii, czyli do narzucającej nowe tempo konkurencji. Dość niespodziewanie bowiem BMW Serii 7, które zawsze stało gdzieś nieco ukryte w cieniu Klasy S, zaczęło przejmować kontrolę w tym segmencie.
Oczywiście za chwilę pojawią się osoby, które stwierdzą, że nikt nigdy Mercedesa nie wyprzedzi. Cóż, liczby mówią same za siebie. Seria 7 zaczęła uciekać „gwieździe”, a producent ze Stuttgartu niejednokrotnie zwracał uwagę na niższy niż oczekiwano popyt na flagową limuzynę.
Zmiany, które wprowadzono, są miejscami radykalne. Przede wszystkim tyczy się to wnętrza, które miało być możliwie najnowocześniejsze. Uzbrojono je w szereg rozwiązań, którymi marka ze Stuttgartu chce się chwalić – a mowa tutaj o dużych ekranach i kamerach. I tu spotkamy się z pierwszym, przynajmniej moim zdaniem, zgrzytem.
Klasa S generacji W223 w wersji sprzed liftingu może i nie miała najbardziej porywającego wnętrza (przecież ekran multimediów „dzieliła” z małą Klasą C), ale za to sprawiało ono wrażenie naprawdę eleganckiego. Chromowane nawiewy na konsoli centralnej przywodziły na myśl model W140, a drewno po stronie pasażera dodawało elegancji. Był to przyjemny kompromis pomiędzy nowoczesnymi rozwiązaniami, a tym klasycznym stylem, który pasował do celownika na masce.

Tymczasem lifting zastąpił to wielką taflą szkła, pod którą ukryto dwa ekrany. Tak, są one naprawdę fantastyczne jakościowo, ale sam projekt deski wygląda niczym wyjęty z Mercedesa EQS z 2021 roku. Ba, tam nawet ładniej wkomponowano wskaźniki, łącząc je pod daszkiem z deską rozdzielczą.
Tutaj tymczasem mamy dwa ekrany na desce rozdzielczej, tablet obsługujący zegary (niekoniecznie najlepiej wkomponowany w projekt), a wisienką na torcie jest „grzybek” na środku deski, w którym ukryto kamerę. Uważam, że nie wygląda to ani dobrze, ani elegancko. Kurz zbiera się na tych wyświetlaczach w kilka chwil, a czarne „szkło” nie wygląda tak elegancko, jak klasyczne drewno, które było po stronie pasażera.
Do tego wciąż mamy tutaj do czynienia z różnymi zgrzytami związanymi z jakością
Te pojawiają się głównie w tylnej części nadwozia, gdzie albo obudowy foteli przednich, albo ekrany ulokowany na oparciach, potrafią bardzo trzeszczeć na nierównościach. To samo tyczy się boczków, które czasami lekko skrzeczą. W samochodzie, który stawia na najwyższą jakość (i kosztuje blisko 600 000 złotych, wyjściowo), takie wpadki nie powinny mieć miejsca. Tym bardziej, że konkurencja nie śpi i naprawdę podkręca tempo.
A skoro mowa o tylnej części nadwozia, to i tutaj Mercedes Klasy S zaczyna ustępować konkurencji
Ponownie, przechodzimy do bardzo subiektywnych odczuć, z którymi nie każdy musi się zgodzić, ale zaczynam odnosić wrażenie, że Mercedes nie do końca wie w jakim kierunku pójść w tym samochodzie. Spójrzcie: w wersji Long, którą widzicie na zdjęciach, mamy naprawdę arcywygodne fotele z szerokim zakresem regulacji – tego im nie odmówicie. Nowością w wersji po liftingu są zaś piloty sterujące multimediami i komfortem, zastępujące tablet w podłokietniku.
Wydawać by się mogło, że będzie to dobry patent. W praktyce jednak mam do nich bardzo, ale to bardzo dużo zastrzeżeń. Po pierwsze, mają one przedziwną tendencję do zawieszenia się i wyłączania. Czas uruchomienia jednego pilota jest zaskakująco długi jak na takie urządzenie. Patent BMW z ekranami ukrytymi w drzwiach zdaje się być dużo bardziej dopracowanym i sensownym wyborem, gdyż są one cały czas zintegrowane z systemem operacyjnym samochodu.
Owszem, sterowniki Mercedesa można wyjąć i zamienić np. w kontroler do gier. Ale BMW pozwala zrobić to samo z własnym smartfonem. Który kierunek jest lepszy? Ja skłaniam się ku opcji marki z Monachium. Zresztą ich Theatre Screen, z rozdzielczością 8K, imponuje jakością obrazu. Tutaj dwa ekrany z Klasy S są lekką prehistorią, pod kątem rozmiaru i jakości obrazu. Za to każdy z pasażerów ma własny wyświetlacz, co dla niektórych może być plusem.
W tym miejscu przechodzimy do kwestii wyglądu nadwozia. Gorden Wagener twierdzi, że Mercedes Klasy S musi „emanować” gwiazdami
Ta gwieździsta sygnatura świetlna zaczyna dominować we wszystkich nowych modelach marki. Odnoszę wrażenie, że niestety staje się też „dewaluacją” wartości tego logo. Nie wiem, czy Mercedes musi krzyczeć wszem i wobec, że jest Mercedesem, ale tak to zaczyna wyglądać. Sama bryła modelu W223 jest wciąż bardzo klasyczna i elegancka, ale nowe światła z przodu i z tyłu, a także zmodyfikowany grill, moim zdaniem bardzo zepsuły prezencję tego modelu.

Mercedes S580, czyli 4-litrowe V8, 537 KM i DNA z… Mercedesa-AMG GT Black Series. Nowa jednostka jest imponująca
Przejdźmy teraz do tego, czym Mercedes Klasy S cały czas się broni. A jest to oferta silników, nowe V8 i układ jezdny. Jeśli szukacie komfortu, to tutaj traficie pod właściwy adres. Niemcy dalej dają największy priorytet przyjemności z jazdy, a izolacja od świata zewnętrznego jest wręcz motywem przewodnim.
Narobiłem Wam smaku, więc od razu zacznijmy od tego, co najważniejsze. Sercem flagowej wersji pozostaje jednostka V8, ale nie jest to znana Wam konstrukcja – a przynajmniej nie całkowicie. Tak, dalej ma 4 litry objętości skokowej i układ „hot-vee”, ale po raz pierwszy zastosowano tutaj płaski wał korbowy. Ten występował już w Mercedesie-AMG GT Black Series, gdzie był zrozumiałym wyborem. Ale w limuzynie?
Tutaj musimy zrobić sobie małą lekcję mechaniki. Płaski wał korbowy świetnie sprawdza się w jednostkach wysokoobrotowych i był domeną V8-ek Ferrari. Ten sam patent wykorzystał Ford w Mustangu GT350R, a także Chevrolet w Corvette ZR1. Wadą tego rozwiązania jest zwiększona ilość wibracji, które w aucie sportowym mogą mieć sens, ale nie w Klasie S.
Niemcy jednak najprawdopodobniej zdecydowali się na takie rozwiązanie z prozaicznego powodu. Wykorbienia co 180 stopni pozwalają stworzyć lżejszy wał korbowy, co przekłada się na mniejszą ilość energii potrzebną do jego obrócenia. W dobie walki o emisję CO2 każdy procent jest na wagę złota.
Oczywiście zastosowano tutaj specjalne wałki wyrównujące pracę jednostki napędowej, więc żadnych nieprzyjemnych wrażeń nie będzie. Minusem jest za to dźwięk, który stracił drapieżność i stał się bardzo… specyficzny. Klasycznego bulgotu V8-ki już tutaj w zasadzie nie ma.
Nową jednostkę połączono z układem miękkiej hybrydy
W ten sposób właśnie udało się wycisnąć 537 KM i 850 Nm momentu obrotowego. Na dynamikę narzekać więc nie można, gdyż setka na zegarach pojawia się w raptem 4,7 sekundy. Do tego przyspieszenie jest wręcz „atomowe” – Mercedes S580 bez żadnego zająknięcia osiąga setkę, 150 i 200 km/h, w zasadzie nie tracąc wigoru.
Ciekawostką jest także to, że jest stosunkowo oszczędnym samochodem, oczywiście jak na taki silnik. W trasie, przy 140 km/h, bez większego problemu udało mi się zmieścić w 10 litrach zużycia paliwa. Przy 120 km/h spada ono do 8,8 litra. Miasto to inna bajka, ale 14-17 litrów jest w miarę powtarzalnym wynikiem.

Mercedes Klasy S ma też bajecznie dobre zawieszenie. Pneumatyka jest tutaj niemal wybitna
Niemcy zawsze dobrze pochodzili do kwestii zawieszenia i nie inaczej jest w nowej „esce”. Układ e-Active Body Control na bieżąco stabilizuje pojazd i przygotowuje go do pokonania nierówności. Progi zwalniające są czystą formalnością, podobnie jak i mniejsze lub większe niedoskonałości dróg. W parze z tym wszystkim idzie układ kierowniczy, który najłatwiej opisać mi słowem „luksusowy”.
Wiem, to brzmi idiotycznie, ale odczucia z prowadzenia są naprawdę specyficzne. Z jednej strony doskonale wiecie co dzieje się z kołami, ale z drugiej jest tutaj doza odpowiedniej „izolacji”. Ta kombinacja działa naprawdę doskonale.
Za kierownicą Klasy S pokonałem ponad 700 kilometrów po najróżniejszych drogach. Muszę Wam przyznać, że była to naprawdę przyjemna i relaksująca podróż. Bez szumów, bez hałasów, w rytmie dobrze grającego nagłośnienia Burmester. Zasadniczo najwspanialszą cechą takich samochodów jest to, że w pewnym sensie skracają pokonywane dystanse. Długie trasy sprawiają wrażenie krótszych, a zza kierownicy wysiadamy dużo bardziej wypoczęci.
Nie byłbym jednak sobą, gdybym się do czegoś nie przyczepił. A w Klasie S są to… fotele przednie. Nie wiem, czy bardzo zmieniono ich konstrukcję względem wersji sprzed liftingu, ale w tych nie mogłem się odnaleźć. W każdej trasie regularnie poprawiałem pozycję, szukając idealnego ustawienia. Nie wiem z czego to wynika, ale podobne odczucia miały też inne osoby, które obcowały z poprzednim wcieleniem.
Lista systemów wspierających i rozpieszczających kierowcę jest naprawdę długa. Mnie najbardziej rozkochały w sobie… światła Digital Light
To jest ten moment w roku, kiedy zmierzch zapada w ekspresowym tempie, a światło dzienne staje się ściśle reglamentowane. Jazda po ciemku bywa przyjemna, zwłaszcza przy dobrym oświetleniu. A Klasa S faktycznie wprowadza odrobinę dnia w nawet najciemniejszą noc. Zasięg świecenia ledów Digital Light, a także to jak świetnie doświetlają i wycinają fragmenty drogi, jest czymś imponującym. Wielu producentów ma już bardzo zaawansowane oświetlenie typu matrix led, ale tutaj poprzeczka jest chyba na najwyższym poziomie.
Za to nieco irytująca jest praca adaptacyjnego tempomatu. Czasami działa on dość agresywnie, hamując stosunkowo późno i nerwowo przyklejając się do linii. Co więcej, sam lane assist potrafi cały czas szarpnąć samochodem w momencie, w którym zbliżycie się do linii. Na dyskrecję ewidentnie nie pozostawiono tutaj żadnego marginesu.
Dawno nie wysiadłem z samochodu mając tak skrajne odczucia na jego temat. Mercedes Klasy S ma dobre strony, ale nie jest przełomem
A tak mniej więcej opisywał ten samochód Ola Kallenius przy jego premierze. Niemcy chwalili się, że „eska” będzie dalej wyznaczała standardy i wyróżniała się na tle konkurencji. Wiadomo, są to subiektywne odczucia. Nawet gdy jednak wyłączę moje preferencje to wciąż mam wrażenie, że próbowano tutaj zagrać gadżetami i technologiami, na drugi plan spychając jakość i wygląd.

Moim zdaniem w tym segmencie kluczem do sukcesu jest znalezienie złotego środka w tej kwestii. Wciąż powinniśmy mieć dużo szlachetnych materiałów, technologie powinny towarzyszyć, a nie przytłaczać, a jakość musi wieść prym. A tutaj tego zabrakło.
Oczywiście wierni fani marki wciąż będą kupować Klasę S, nie bacząc na te niekoniecznie idealne zmiany. Niemniej wiem, że markę ze Stuttgartu stać tutaj na więcej. Cieszę się, że Gorden Wagener wreszcie opuścił Stuttgart i jego koncepcje za jakiś czas przejdą do historii. Jestem jednak ciekaw, czy Bastian Baudy, który przejął po nim schedę, będzie w stanie zmienić kierunek, na którym obecnie znajduje się ta marka.


